Vorige week ben ik even een weekje naar Nederland geweest. Acht weken zonder Mique en zonder het voelen van een groeiende buik is toch wel veel. Skype is leuk, maar het echt is leuker! En aangezien de vergunningen hier nog niet rond zijn hebben we besloten dat ik ‘even’ snel naar Nederland op en neer ging. Inderdaad, een mijl op zeven, maar voor het goede doel.

Filmpje!
Ook deze reis weer een bijzondere ervaring en vooral lering. Dit keer vloog ik met KLM zodat ik de route: San Jose- Panama- Amsterdam kon uitproberen. Mooie snelle route en lekker vliegen met KLM, dat was helemaal goed (vooral het feit dat er een prive beeldscherm is met meer dan 70 films is lekker ).

Sudoku risico
In Panama stond ik rustig in de rij een Sudoku te maken. En werd ik voor het eerst in mijn leven aangezien voor een bolletjesslikker. Geen idee waar ze dat op beoordelen, maar ik heb een vermoeden…. (alleen reizende man, ongeschoren, Sudoku’s maken). Kortom, ik was verdacht. Wat er dan met me gebeurd is gek. Ik weet dat ik geen bolletjes heb geslikt (ik ben niet eens balvast, laat staan bolvast), maar toch is het dan ineens spannend. Ik moest meelopen met het mannetje dat mijn paspoort had, want dat paspoort laat ik niet zomaar meenemen. Trapjes af, deurtjes door, over het platform, nog een achterdeurtje en dan een kamertje. Nee, het was geen stripsearch, gelukkig niet, maar een rontgenonderzoek. Ik mocht dus voor een plaat staan en daarna werd er een foto gemaakt. Natuurlijk niets te zien.

Op zo’n moment gaan er toch heel veel dingen door me heen. ‘Ik weet dat ik niets geslikt heb, maar er zal toch niets in mijn bagage gedaan zijn?’, ‘Heb ik iets anders bij me wat niet mag? En wat kan dat dan zijn?’, ‘Is dit wel zuivere koffie, wordt ik niet zo gestript en beroofd?’. Niets van dat al. Het was een gewone ‘routine’  controle. Mijn lering: scheren voor vertrek (dan ben ik iets minder landloperig inderdaad) en geen Sudoku’s meer maken.

Kkkkkoud
In Nederland was het lekker om Mique weer te zien en voelen. Maar dat weer mogen jullie houden. Man, wat is het koud. Van 30 graden naar nul. Dat kan ik niet meer aan. Ben blij dat ik nu weer in m’n korte broek zit.
Het was ook handig om weer even wat spullen mee te nemen naar Costa Rica. Ik kwam zonder bagage (met alleen een lege koffer) aan en ging met twee volle (2 * 23 kg) weer weg. Dat ga ik in april nog een keer doen. Zo vervoeren we de eerste zaken al deze kant op. De rest gaat met wat dozen op een palet. Mique is naast haar werk druk bezig met de verkoop van spullen die niet meegaan en het inpakken van wat wel mee moet.

Vergunning
Toen ik terugkwam in Costa Rica was er meteen goed nieuws! We hebben de Setena vergunning. Niet dat dit iemand wat zegt, maar het gaat om een landelijke instantie die toestemming moet geven dat we de grond op ons gebied gaan veranderen. Er komen nl drie huizen en een theehuis op. Daarnaast wordt er een weg aangelegd. Dat vraagt toch om het verwijderen van wat bomen en verplaatsen van grond. De Setena is ook een soort Big brother. Ze hebben de macht om projecten stil te leggen als het volgens hun niet klopt. Dan lig je meteen 2 jaar stil en gaan ze ‘onderzoek’ doen. Je snapt, daar zaten we niet op te wachten. Nu heeft het 1 maand gekost en hebben we de toestemming! Yes!

Vanmiddag ga ik met Jasper naar de Muni (Gemeente) om de bouwvergunning aan te vragen. Dat is de laatste die we moeten hebben, dan kunnen we ‘los’. Eindelijk, al heeft dat meer te maken met mijn ongeduld dan met de ‘normale’ gang van zaken hier.